10 Haziran 2014 Salı

Çok felsefik cümleler kurabilecek moddayım şu an. Böyle hafif depresif, bir o kadar da acıklı. Çalıştığım ilçe bokum gibi oldu. Bugün müdür hepimizi eve yolladı. Olaylar o kadar büyüdü ki. Neyse, daraltmıycam içinizi. Sadece, olayların buralara gelmesine sebep olan herkes gebersin. Başka sözüm yok.

Hayat dediğimiz şey çok başkaymış dostlarım. Meşhur replik: "İnsan bazen hayret ediyor."

Evli olanlar daha iyi bilir, insanın bir süre sonra eşi ailesi oluyor ya hani. Çoluğu çocuğu, mutlu yuvası. Herkesin dilindeki şu, kapını kapattığında eşinle mutluysan sıkıntı yok cümleleri. Artık anne baba ikinci planda kalıyor demeler falan.. Ne kadar doğru? Gerçekten önemli olan eşin mi oluyor o zaman?

Mesela insanlar orda burda çalışırken, istanbul gibi, biriyle tanışıp evleniyorlar falan. Bir daha ailesinin olduğu şehre dönmeme ihtimali çok uzak oluyor ya hani, o önemli olmuyor mu? Ya da hayat böyle mi olmalı zaten..

Bazen gerçekten çok boş olduğumu hissediyorum hayata karşı. Bu sorular da bir o kadar bu düşünceye itiyor beni bu aralar. Fikirler önemli bazen, sizin gibi yedi ceddimi bilen insanlarınki özellikle. Belki ufak ufak düşünce belirtiriz ha?

0 römork tezek!:

Yorum Gönder

Yorumlarınızı seviyorum <3